Politika peng e fermerëve dhe gazetaria

ProtAGONistët

@ Lumturia e një gazetari, padyshim është të ndodhet në substancën e ngarjeve. Atëherë ai mbledh me lehtësi ato ç’ka i duhen, i rendit ato me kujdes dhe i sjell për lexuesin të gatshme për ti shijuar. Ose edhe për tu irrituar, në shumë raste. Kohët e fundit në Greqi, po ndodhin kaq ngjarje të larmishme saqë puna jonë si njerëz të shtypit është lehtësuar së tepërmi. Madje kaq shumë është lehtësuar saqë, drejtorët dhe kryeredaktorët e gazetave, mendojnë të bëjnë shkurtime të readaktorëve. Ajo që dëgjohet gjerësisht është se, në vendin e tyre (që meqë ra fjala janë dhe zevzekë, nuk janë dhe kaq djem të zgjedhur) do të punësojnë fermerë. Është për tu habitur?! Aspak! Ata që ndjekin lajmet me kujdes kohët e fundit, lehtë kanë për të na dhënë të drejtë.



@ Kush e bën gazetarinë këto ditë në mediat greke, thua ti, miku im që lexon këto pak rreshta? Gazetarët, mendoj se mendon ti dhe, do kesh plotësisht të drejtë po qe se kështu mendon. Në fakt nuk ke të drejtë. Fermerët e bëjnë gazetarinë. Ata vendosin axhendën e bisedës në ekranet televizive mbrëmjeve, ata mbushin faqet e para të gazetave, ata përshkojnë gjithandej frekuencat radiofonike. Ajo që të bën përshtypje tek fermertët grekë, nuk është mënyra se si dhe kur zgjedhin për të bërë grevë. Tek e fundit, fermerë janë, nuk janë me të meta mendore. Përherë në dimër. Atëherë kur nuk kanë as për të mbjellë e as për të korrur. Në vend që të vrasin kohën kafeneve duke dredhur tespiqet e luajtur domino, rreshtojnë traktorët dhe ...kombajnat rrugëve.



@ E fundit që u intereson atyre është nëse krijojnë probleme për qytetarët e tjerë. Pastaj ata nuk janë qytetarë. Nga fshati janë, po qe se ka ndokush ndonjë dyshim. Madje, edhe fermerë që i quajmë sot, për këtë i falemi demokracisë. Pa ardhur demokracia, ndryshe i quanim. Shqeto kooperativistë i quanim dhe madje, as traktorë kishin të tyre e as kombajna. Madje nuk kishin as të drejtën të dilnin në grevë. Për çfarë të bënin grevë tek e fundit? Po le të rikthehemi pak tek ajo që bën më shumë përshtypje kur sheh fermerët (ish-kooperativistë) të rreshtuar me traktorët me goma buzë segmenteve rrugore të greqisë. Të gjithë pa përjashtim, janë të trashë! Të trashë, domethënë nga trupi. Thua se nuk bëjnë grevë fermerët po qytetarët (ish-kooperativistë) me kile të tepërta.



@ Mirëpo edhe qeveria greke, di dhe sillet me fermerët (ish-kooperativistë). Miratoi një paketë ekonomike që zë shumën e pesëqind milion evrove dhe do t’ju a shpërndajë kokë më kokë. Sipas dynymëve, hektarëve, rrënjëve të pemëve dhe numrit të bagëtive. Se këtu në Greqi ka dhe një tjetër veçanti të jesh fermer (ish-kooperativistë). Edhe kur ke grur për të korrur, edhe kur merrresh me rritjen e dhive, fermer të thonë. Blegtorët janë zhdukur nga fjalori modern grek. Për fermerët (ish-kooperativistë) të atdheut, as që bëhet fjalë. Nuk ekzistojnë më. Të mësuar ndën udhëheqjen revolucionare të mësimeve marksiste-lenisniste të Partisë së Punës së Shqipërisë, dhe nga udhëzimet e pleniumeve të Komitetit Qendror,ata nuk marrin dot asnjë iniciativë grevore. Por edhe iniciativë të marrin, askush nuk ka për t’i dëgjuar.

@ Sikurse nuk dëgjohet në atdhe zëri i askujt të demonstrojë. Por këtë e kemi rithënë. Problemet e bashkatdhetarëve tanë janë të zgjidhura nga qeveria. Për çfarë vallë mund të irritohen shqiptarët dhe të dalin në grevë?! Për asgjë, është përgjigjia spontane. Të gjithë e dimë se grevat dhe demonstratat, në të shumtën e rasteve janë të nxitura nga forcat politike të majta nga studentët dhe nga sindikatat. Ka në Shqipëri sindikata? Apo ka forca të majta politike? Teorikisht ka edhe sindikata edhe parti politike të majta. Por vetëm teoriksisht. Në praktikë, e majta shqiptare u shndërrua njëherë e përgjithmonë në një forcë neutrale politike me synim të vetëm marrjen e pushteti dhe shijimin e tij. Sindikatat, edhe ato janë vula nëpër sirtaret e zyrave të iniciatorëve apo të militantëve të partive politike. Nuk ngrihen këmbët t’i bien kokës.



@ Nuk mund të kthehet kaq lehtë një klasë politike e fjetur dhe e rehatua, vetëtimthi në një tjetër klasë të interesuar për ndryshime dhe e gatshme të përplaset me pushtetin. Natyrisht nuk bëhet fjalë për klasën e ashtuquajtur intelektuale. Ajo prej kohësh nuk ekziston. Ajo ka humbur zërin qysh në lindje. Po qe se ka lindur ndoherë. Ajo merret me probleme më serioze. Sikurse është rehabilitimi i emrit të ... Skënderbeut nga armiqtë. Edhe po qe se nuk ka armiq, nuk është aspak e vështirë t’i gjesh ata. Tradita shqiptare në krijimin e armiqve, është e njohur dhe e shumëkënduar. Vetëm një vështrim në historinë e pesëdhjetë viteve të fundit të shekullit të kaluar, bind akoma dhe më të pabindurin.



@ Dhe po qe se nuk bindet se ne jemi kombi me aftësinë më të zhvilluar në krijimin e armiqve, le të hedh një sy tek bunkerët. Pavarësisht se krenarët e djeshëm me beton arme që do përballonin çdo sulm të përbindshave që na rrethonin, janë kthyer sot në suvenire të ngrira që përqeshin si plakat që u mungojnë dhëmbët, kalimtarët e sotëm që rendin. Gjithsesi, miku im, shpresa nuk ka humbur. Kurrë nuk humbet shpresa. Kurrë dhe askund. Akoma dhe kur ke besuar se pas tetë vjetësh mënxyrë politike globale të Xhorxh Bushit, mikut të dhimbsur të shqiptarëve (!), asgjë nuk është në gjendje të ndryshojë rrjedhën e gjërave, diç ndodh dhe gjërat ndryshojnë. Asnjëherë nuk mban përgjithnjë e mira, por edhe e keqja nuk mban përjetë. Shesh i lenë vendin njëra-tjetrës...

Për gazetën TRIBUNA , 30 Janar 2009

Mungesa e fosforit dhe heshtja shqiptare

@ Dhe më në fund çlirim! Megjithëse kaluan tetë vjet për të ardhur çlirimi, sikurse edhe vetë jeta që rrjedh, ashtu dhe këto tetë vite rrodhën. Herë shpejt e herë me ngadalësi vrasëse. Për disa lumturisht e për të tjerë mjerisht. Asnjëherë në historinë e njerëzimit, të paktën nga ato që njohim, një president nuk është pritur me kaq entusiazëm, krahasuar me entusiazmin që ngjalli vendosja e Barak Obamës në Shtëpinë e Bardhë. Largimi prej andej, i presidentit më shpirtzi që njohu zyra ovale e Uashingtonit, nuk ka sesi të mos mbush ngazëllim njerëzimin. Ndoshta , edhe mund të akuzohemi hiperbolizim dhe shfaqje të ndjenjave me të cilat bëmë pritjepërcjelljen e postmbajtësve të superfuqisë. Asnjë problem. Rëndësi ka që nuk do të ketë më njerëzimi zgjedhën Bushore.

@ Në vetvete fakti, është një fitore për nejrëzimin. Ndërkaq, vendimi i parë që mori presidenti Obama, ishe mbyllja e burgut famëkeq të Guadanamos në Kubë.Meqë ra fjala, edhe pse Kuba, këtu e katër dekada është ndën embargon e SHBA-së, kur vjen puna për t'a përdorur për qëllime ushtarake apo edhe të tjera, më të ...pakuptimta(për shumicën), aspak nuk merr parasysh embargon, Amerika. Le të shpresojmë se, presidenti Obama, edhe këtu ka për të vepruar ndryshe. Fjala ishte tek Guadanamo. Me dekret presidencial, mbyllet qendra e torturave zyrtare të ushtrisë amerikane , ndaj atyre që ajo akuzon si terroristë. Dialogu imagjinar mes presidentit aktual dhe të sapolarguarit, vjen për ju nga ProtAGOnistët.

-"Zoti Obama, unë tashmë po largohem. Mora vesh megjithatë, se do mbyllësh Guadanamon".

@ "Po zoti president(njëherë president, përgjithnjë president. E thënë prej kohësh kjo)! E vërteta është se dhashë urdhër të mbyllet. Po jo përgjithnjë. Duhet të bëhen disa modifikime. Jam i mendimit se, kur të vendosim të shpiem ju atje brenda, mirë do të qe të mos vinit në kontakt me persona të tjerë, të akuzuar për terrorizëm".

Pas këtij dialogu imagjinar(që askënd nuk do të befasonte nëse bëhej edhe në të vërtetë), me shumë interes do të doja të merrja vesh reagimin e zoti Bush. Martirit të demokracisë. Njeriut që, më parë i punoni makina luftarake sesa truri. Presidentit të vetëm amerikan, pas Luftës së Dytë Botërore, që ndoshta do t'i harrohet emri më shpejt, akoma dhe nga ...postierit të Shtëpisë së Bardhë. Në Uashington. Ndërsa gjetkë, sanjëherë!

@ Gjithsesi, miku im,gjatë javës që kaloi, kishim ngjarje tronditëse që pa asnjë dyshim, mund të zinin vend kryesor mes protagonistëve. Prej tyre, më e rëndësishmja, armëpushimi midis ushtrisë izraelite dhe fëmijëve palestinezë. Rreth pesëqind "terroristë" të mitur, mbi njëqind gra dhe po kaq të moshuar, vrau ushtria demokratike e paqedashëse e Tel-Avivit. Llastiqet me bigë që përdornin fëmijët në Rripin e Gazës, përbënin padyshim një kërcënim serioz për paqen në Lindjen e Mesme. Bombat me fosfor që përdori Izraeli për t'i përballuar, kishin vetëm një qëllim i cili, jo vetëm që nuk u vlerësua nga opinioni progresiv ndërkombëtar, por në shumicën e rasteve, edhe u keqkuptua. Si vend dhe si ushtri e dhimbsur, dhe duke marrë parasysh vështirësitë e konomike të palestinezëve, ushtria izraelite reagoi menjëherë.

@Duke hedhur bomba me fosfor në Gaza, plotësoi mungesën e dukshme të fosforit që vjen nga konsumimi i produkteve detare! Posi posi. Madje, përveç kësaj, si shpirmëdhenj që janë të gjithë pushtuesit, fëmijët nuk konsumonin fosforin e duhur dhe si pasojë, rrezikonin seriozisht të shkonin në spitale, ushtria izraelite mori masat e duhura, edhe për spitalet edhe për fëmijët. Spitalet i bombardoi megjithë pacientët, ndërsa fëmijët i bombardoi veç e veç. Tek e fundit, për të vdekur kishin nga mungesa e fosforit. Përderisa fosfori po u vinte nga qielli, dhe fëmijët nuk e vlerësuan një gjest kaq human, çfarë tjetër, përveç bombardimeve, mund të bënte ushtria paqedashëse izraelite?! Madje, edhe për ata fëmijë që donin të vinin në shkollë , sërish i kishte marrë masat, ushtria. Në palcë të dimrit, në një vend siç është Palestina, shkolla është me të vërtetë një luks i tepërt.

@ E për këtë, bombat që hodhi mbi ndërtesat shkollore dhe i rrëzoi, sigurisht që u erdhën në ndihmë fëmijëve palestinezë. Tashmë, askujt nuk ka për t'i shkuar mendja për t'u marrë me vogëlsira krejt të padomosdoshme, sikurse është shkolla. Akuzat se gjoja, u bombarduan edhe shkolla të OKB-së, nuk mund të merren seriozisht. Ç'punë ka OKB-ja që shkon e ndërton shkolla në Palestinë? I do më shumë palestinezët Ban Ki Mun-i dhe nuk i do Olmerti me Livnin?! Le të jemi seriozë, vëllezër. Ata janë përditë me njëri tjetrin, ata njihen më mirë, ata ia dinë hallin njëri-tjetrit. Bomba me fosfor duan fëmijët palestinezë, jo shkolla, veshmbathje, spitale, shërbime farmaceutike, dritë elktrike, ujë të pijshëm apo akoma dhe shtëpi.

@ Të parët që kuptuam domosdoshmërinë e bombardimit të fëmijëve palestinezë nga izraelitët, duhet pranuar se ishim ne shqiptarët. Askund tjetër në Evropë, nuk pati reagim kaq apatik sa reagimi ynë. Ne dimë dhe veprojmë. Kemi përvojë nga bamirësia dhe nga shpirtgjerësia. Sikurse kemi përvojë nga solidariteti. Kjo ishte që na bëri të mos ankohemi apo revoltohemi ndaj përplasjes mes fëmijëve llastiqembajtës të Rripit të Gazës dhe ushtarëve bombahedhës të Izraelit. Menjëherë kuptuam ne qëllimin e mirë të izraelitëve. Publikisht e tha Olmerti se e mori urdhërin nga (kara)Bushi për të filluar mësymjen.Duhen më argumenta bindës pas kësaj, për të bërë klasën politike shqiptare të hesht, dhe popullin tonë të bindur, të mos revoltohet dhe të dalë në protestë për gjakun që u derdh?! Asapak. Për ne nuk vendos askush tjetër, përveç interesave jetike të mikut të madh.

Për gazetën TRIBUNA, 23 Janar 2009

Pronarët e demokracisë!

@ Dhe pastaj ka akoma bashkatdhetarë që dyshojnë për hapat e demokracisë shqiptare. Vëllezër qetësohuni. Që demokracia jonë është në rrugë të drejtë, në rrugën e perëndisë, domethënë, kjo nuk vihet në dyshim. Dhe kur diçka është në rrugë të perëndisë, perëndia bën më të mirën për të. E ruan nga çdo e keqe. Sikurse edhe demokracinë tonë e ruan nga të keqet. Dhe e keqja e demokracisë tonë është dashuria e tepërt që kemi ne të gjithë për të. Duke filluar qysh nga ekzekutivi dhe kreu i tij. A nuk është tregues i dashurisë së tepërt për demokracinë, ruajtja e saj nga fjalët e tepërta?! Doemos që është. Bukuri. Kësisoj, fare mirë bëri ekzekutivi me përndjekjen penale dhe policore të gazetës TEMA.

@ Tek e fundit, nuk është e mundur të dojë më shumë demokracinë shtypi nga qeveria. Gjëra të thjeshta këto. Pavarësisht tani se organizmat ndërkombëtarë shprehin shqetësimin e tyre për mbarëvajtjen e demokracisë tek ne. Qentë le të lehin, karvani shkon përpara, thoshte një parrullë e vjetër e partisë së mëparshme të kreut të sotëm të ekzekutivit. Përvoja përherë edukon dhe përherë të hap sytë. Ndaj, të nderuar ndërkombëtarë, sa për demokraci mos na flisni se ne e kemi lindur demokracinë. Po po, e kemi lindur demokracinë se, të gatshme nuk e gjetëm. Dhe si baballarë të saj, kemi të drejtën t'i tërheqim edhe veshin, hera-herës. Se demokracia e trupëzuar në organe shtypi, ka raste që edhe gabon. Por nuk hamë bar ne, ndërkombëtarë të nderuar.

@ Ju të nderuar ndërkombëtarë, mbase e doni demokracinë por ama, jo sa ne të zotët e saj. Se nëse nuk e keni kuptuar akoma, përveç se jemi prindër të demokracisë, ne jemi dhe pronarë të saj. Po pra, pronarë. Ku tjetër demokracia ruhet me forca rendi siç ndodh tek ne?! Askund. Askund tjetër nuk ndodh sot që një copë gazetë të ruhet nga dhjetra policë tek dera e saj. Ku gjetkë ndodh kjo sot në Evropë?! Mund të na thuash ti i dashur faktor ndërkombëtar?! Po nuk na thua dot, sigurisht , pasi askund nuk ndodh. Sepse askush tjetër nuk e do kaq shumë demokracinë sa ne. Askush tjetër nuk është kaq i prirur për liri sa populli ynë i vuajtur e i përgjëruar në shekuj për të.

@ Ashtu sikurse ti faktor i dashur ndërkombëtar, nuk mund të na akuzosh se ne jemi të prirur për hakmarrje. Assesi. Dhe kjo është lehtë e kuptueshme nga ajo që ndodhi të mërkurën në mbrëmje. Presidenti ynë i nderuar, pranoi të mos firmoste një dekret parlamentar që i hap rrugën gjuetisë së shtrigave nga qeveria e sotme e përgjëruar për demokraci, sesa të vinte në përplasje me partinë mëmë. A e shihni se si funksion demokracia tek ne? A nuk e shihni sa shumë janë të lidhur bijtë me nënat e tyre në atdheun tonë të përgjëruar për demokraci e për liri të vërtetë? Është tejet prekëse sakrifica presidenciale. E merr me mend byrazer, sa shumë u mundua presidenti derisa mori vendimin përfundimtar për të mos firmosur një dekret që vinte direkt nga mitra e tij politike?!

@ Ndokush mund të thotë se, kjo mund të ketë ndodhur ngaqë nuk ka forcën politike për të kundërshtuar kolegët e tij partiakë. Mirëpo askush nuk mund të besoj një version të tillë. Tek ne funksionon përpikmërisht pavarësia e organeve dhe ajo individuale e liderëve të shtetit. Si rrjedhojë, ankthi për mirëfunksionimin e demokracisë partiako-shtetërore, shtyu presidentin në sakrificën e mësipërme. Përulet me respekt ndokush në të tilla gjeste të madhërishme që tregojnë pjekuri demokratike shembullore. Na, o faktor ndërkombëtar, se si funksionon demokracia e vërtetë në vendin ku ti me keqdashje apo ligësi, nxjerr konkluzione se, jo vetëm gjoja nuk ka përparuar këto dy-tre vitet e fundit, por ka bërë dhe hapa mbrapa. Po si nuk të vjen turp more, si nuk skuqesh?!Po ku të shpie mushka more?!

@ Domethënë, ngaqë këto kohët e fundit organet ndërkombëtare të mediave , ato për të drejtat e njeriut dhe të shtypit, organizma të ndryshëm nëpër botë, revoltohen për një palo gazetë të përditshme që nuk i pëlqen qeverisë dhe e flak përjashta me shqelma nga ambientet, që tek e fundit me qera ja pati dhënë dhe nuk ia kishte falur, kjo tregon dhe se ne nuk kemi demokraci? Na bëtë për të qeshur, për atë zot. Po si vallë mund të mendohet një gjë e tillë për vendin ku demokracia flë më rehat se kudo tjetër?! Me të vërtetë mund të thuhet se demokracia e vërtetë tek ne fle gjumë. Shtriqet nga kënaqësia, mund të themi pa ngurrim. Jo vetëm që nuk i prishet gjumi demokracisë tek ne po, edhe kur tek-tuk, ka ndonjë zë që bën ta zgjuaj, menjëherë ndërhyjnë forcat e rendit në mbrojtje të saj.

@ Jepna neve demokraci dhe merrna ...sheshet! Ose po qe se nuk të pëlqyen sheshet, jepna demokraci dhe për shkëmbim, merrna forcat politke të majta. Po po. Merri pa asnjë mëdyshje. Ku ti shpiesh? Ku të duash t'i shpiesh. Edhe po nuk i more ti, ato prasëpeprapë të ikura janë. Ose të strukura. Thellë në gjumin letargjik dimëror. Nga duket kjo?! Kjo nuk duket në fakt, verbon! Verbon nga heshtja e bujshme e së mjatës me ato që po ndodhin në Palestinë. Mirëpo tani nuk është ora për të tilla biseda, e dashur demokraci, i dashur faktor ndërkombëtar. Po bëhemi gati të përcjellim përgjithnjë nga Shtëpia e Bardhë, mikun e madh të demokracisë së armëve!

Për gazetën TRIBUNA, 15 Janar 2009

Demokracia dhe obelisqet monokratorike

@ Vendimin përfundimtar për të sulmuar palestinezët, e mora pas deklaratës për shtyp të presidentit Bush. Madje, në një telefonatë që pata me të, më theksoi: duhet të bëni diçka me Hamasin. Dhe duhet të bëni diçka për t’a zhdukur përfundimisht. Këto tha si justifikim kryeministri izraelit për ata që ende nuk ishin bindur përfundimisht për prirjet paqedashëse të presidentit në ikje të amerikanëve (dhe miqve të tyre). Akoma dhe në çastet e fundit, përpara se të dorëzojë çelësat e zyrës ovale, kaubojsi i Teksasit, lë shenajt e tij karakteristike në shpinën e lodhur të rruzullit. Shenja gishtrinjsh të mbuluar me ca njolla të kuqe që pikojnë përdhe. Thua të jetë gjak?! Assesi! Kur shkaktoi luftë ai që ta bëj kësaj here?! Jeni të përçartur?

@ Mos më thoni që u përçartët nga idetë e NPM-së. ProtAGOnistët janë gati të ngrenë edhe ata një obelisk për të përkujtuar njëherë e përgjithmonë fantazinë kryeministrore të atdheut. Askush dhe asnjëherë, nuk polli kaq shumë ide për të qenë gjithë vitin me gërshërë në dorë. Berber të qe kreu i ekzekutivit tonë, do t’i qe zbehur dashuria për gërshërët. Me të parë që po rreshtin mundësit e ripërurimit të “veprave gjigande e madhështore të demokracisë, që e kanë shëndërruar vendin në një kantier të vërtetë ndërtimi, që po hedh valle në gojën e ujkut”, hodhi idenë e ndritur të obeliskut për viktimat e komunizmit. Dhe ku beson ti miku im, vendosi të vërë në jetë idenë e madhe i madhi i të mëdhenjve?!

@ Që nuk qe viktimë e komunizmit pasi, askush deri më sot, nuk ishte viktimë e vetvetes komuniste. Përpara piramidës së ngritur nga komunistët në momentet e fundit që jepte shpirt realizmi socialist. Mirëpo kjo në vetvete, nuk do të qe përmbushje e planit atdhedashës të NPM-së tonë. Obelisku do të ngrihet atje dhe do të përkujtohet me këtë rënia e busteve të gjalla dhe të vdekura, sikurse tha ai vetë. Data e përkujtimit të busteve, ishte e fundit që e proekupoi. Natyrisht që do të jetë 20 shkurti. Ajo është data e vërtetë e themelimit të PD-së! Pse, ku të shkoi mendja ty o njeri i djallëzuar? Mos vallë mendon se, me këtë ai thjesht do që të ngrejë një obelisk për t’i thurur lavdi atij dhe partisë së tij?

@ Po si mund të besosh diçka të tillë kur, e di edhe dheu se, ai kurrë nuk mendon për vete?! Vetëm për premtimet nuk e zë gjumi natën. Ditën, edhe ndoshta e merr një sy. Se helbete, është sakrificë të qeverisësh. Sidomos një qeveri si kjo jona. Nuk arrihen duke fjetur natën të gjitha këto madhështi. Madje, tani që po e mendoj më mirë, një ide brilante do të qe, në vend të obeliskut që ka për të përkujtuar themelimin e PD-së (zyrtarisht rënien e busteve të gjalla e të vdekura po, e themi për shkurtim këtë), të ngrihej një obelisk për vetë kreun e ekzekutivit. Sakrifica me të cilin u mbyll viti që shkoi, duke shkuar fshat më fshat (ti që thua se u bë xheloz për udhëheqësin e madh që pati shkuar gju më gju me popullin, me siguri nuk ke ide nga demokracia dhe nga NATO), e përligj një obelisk!

@ Ç’vlerë ka një obelisk prej bronxi apo mermeri (padyshim me ngjyrë blu) përpara një fushate e cila e ngazëlleu popullin, i ngriti hov dëshirën dhe krenarinë, e bëri të ndihet edhe ai i NATO-rizuar, edhe pse në të shumtën e rasteve, nuk e kupton dot kontributin e NATO-s për atdheun. Mirëpo atdheu miku im, nuk je ti, nuk jam unë, nuk është as vetë populli. Atdheu është bindja ndaj të madhit. Është korrektësia ndaj demokracisë, sikurse atë e kupton ai që ka dhe përgjegjësinë e demokracisë tonë. Bindja ndaj nevojave NATOmëdha për të çuar ushtarë në Irak, në Afganistan e në Çad. Çfarë, nuk di se ku është Çad-i?! Po ça di ti kur nuk di as për ÇAD-in?!

@ Ti ndoshta nuk di as për reformën qeveritare që ndërmori NPM-ja i Greqisë. Meqë ra rasti, më lejo të lutem miku im të të vë në dijeni (nëse akoma nuk e di, natyrisht), se përveç Shqipërisë, Njeri të Premtimeve të Mbajtura ka edhe fqinji ynë jugor. Veçse ky i nuk ngre obelisqe. Madje as që përuron me gërshërë çdo rrugicë apo segment rrugor. Këto në Greqi ndodhnin aty nga vitet ‘60-’70. Ku midis të tjerash, dikur pati ndodhur dhe mrekullia e paparë që bëri akoma dhe pemët të votojnë. Nuk besoj se kjo ndodh në Shqipëri. Atje nuk ka qenë e nevojshme. Kur duhen votat për të përmbushur numrin e duhur, ka njerëz që i hedhin në kutinë e duhur. E kisha fjalën tek NPM-ja i fqinjëve. Reformoi qeverinë, sikurse (nuk)e mësove. Kjo e reja (qeveri) merr përsipër të çojë deri në fund ato që la në mes e vjetra (qeveri).

@ Thënë ndryshe: asnjë hap më tutje. Për emigrantët, ministri që merrte vendimet do të vazhdojë t’i marrë. Asgjë e re nga fronti i jugut! Përveç frontit të ... Zogut të Zi. Atje, policia rrugore shqiptare (kemi edhe të tillë, mos u habit), qysh nga e mërkura në mesditë ka krijuar, thotë, një kordon!!! Di të krijojë edhe kordoe policia rrugore shqiptare, jo vetëm të mbledhë taksa. Në fakt, për takat ka dalë. Shteti , nuk është në gjendje të bindë qytetarët të ndërgjegjësohen e të shkojnë të paguajnë detyrimet dhe del vetë në rrugë t’i mbledhë. Të drejtë ka. Qytetari e kam fjalën, jo shteti. Ku është shteti që ta besojmë?

E Premte, 09 Janar 2009 për gazetën TRIBUNA